In de paasnacht werd er voor de 8e keer een Paaspelgrimage langs de verschillende kerken en kapellen
gelopen. Dit jaar waren er weer meer deelnemers dan andere jaren: we waren met
39 ‘’ ‘reizigers”.Gestart
werd in de Andreaskerk. Er waren mensen van de protestantse
kerk van aan Tempsplein, mensen van Protestantse
gemeente de Oude Mijnstreek (de Ark), mensen van de samenwerkende parochies
Landgraaf (dit jaar was er een grote groep van de Petrus
en Pauluskerk), mensen van de Andreaskerk
en er was zelfs een jonge man uit Heemskerk; jong en oud, mensen van allerlei
pluimage, ieder met zijn eigen bagage.
En dat maakt deze tocht voor mij tot een bijzondere
tocht; ieder loopt vanuit zijn eigen drijfveer en met zijn eigen levensverhaal,
de een zoekt de rust, de natuur, de ander loopt de tocht voor een ernstig
zieke, jongeren zijn nieuwsgierig naar de ervaring van een hele nacht lopen, er is oprechte
belangstelling voor de verhalen van anderen.
Gaan-de-de
weg ontstaan er waardevolle gesprekken, elk uur is er een meditatief moment in
de vorm van een verhaal of gedicht waar ieder voor zich herkenning vindt.
Aan het begin van de tocht mochten we allemaal een spreuk
kiezen. Deze sprak mij aan:
Als het oog opengaat,
is het alsof de dageraad
een eind maakt aan de nacht.
Er is nog veel over deze tocht te vertellen maar ik wil
zeker ook de mensen bedanken die in het holst van de nacht voor ons klaar stonden: de mensen van het Tempsplein
met koffie, de pastoraal werker het stiltecentrum van de Mondriaan Stichting
die ook nog een stukje met ons meeliep, de koster van de Barbarakerk
met eieren, en rode wijn (!), er was over heerlijke soep bij de kerk en bij de
gedachteniskapel van de mijnwerkers vertelde iemand over de geschiedenis van
deze bijzondere plek. Hier hebben we ook het Paasevangelie
gelezen. Moe maar voldaan werden we uiteindelijk in de Andreaskerk
weer getrakteerd op een heerlijk ontbijt waarna iedereen, met een ervaring
rijker huiswaarts.