Dat sprak me wel aan: stel je voor, dat wij als vrouwen kunnen bijdragen aan een betere communicatie en daardoor meer begrip voor elkaar. Ja, dat moet lukken.
De praktijk bleek anders: genoeg moslima’s, maar moeilijk om genoeg christenvrouwen te vinden.
We kregen een cursusboek! Goed communiceren en zeker interreligieus communiceren doe je niet zomaar. Dat moet je leren! Een pittig cursusboek: pittig voor ons en zeker voor mensen voor wie het Nederlands niet de moedertaal is. Maar de begeleidsters weten het goed te hanteren. Iedere bijeenkomst een stukje theorie(duidelijk uitgelegd) voortbouwend op wat we al wisten, daarna oefenen hiermee in subgroepjes: twee- of drietallen en plenair nabespreken.
Er zijn natuurlijk afspraken zoals: elkaars mening respecteren, goed luisteren, elkaar niet willen overtuigen, enz. Dat lijkt logisch. Het gaat ook meestal goed, maar is soms moeilijk vol te houden.
Wat me hierbij opvalt is:
·
Van
oorsprong moslima’s hebben de neiging om veel uit te leggen over de inhoud van
hun geloof.
·
Christenvrouwen
die moslima zijn geworden, hebben de neiging hum geloof te verdedigen.
·
Christenvrouwen
zijn niet zo vurig, voelen zich meer flexibel; vanuit het oogpunt van moslima’s gezien lijkt me dat
lauwer.
Gelukkig blijven
belangstelling en nieuwsgierigheid naar elkaar de boventoon voeren.
Ik zie dan ook uit naar
de volgende bijeenkomst en hoop dat we werkelijk een begin maken tot meer
begrip voor elkaar. Mia Verstegen