De dood van een geliefde is een ingrijpende ervaring.
De dood van iemand die je
als voortrekker ervaart, en die moet sterven voor zijn idealen omdat hij niet
anders kan en wil, dat hŕkt erin.
Dat laat de
achterblijvers met de moed in de schoenen samen schuilen, angstig, zich tekort
geschoten voelend, klein, misselijk van ellende…
Tot er op een gegeven
moment iemand opstaat, en die verhalen hoor je vaak als mensen extreme
situaties meemaken
dat er dan op het dieptepunt mensen opstaan, letterlijk
opstandig worden, het er niet bij laten zitten:
zó zal hij of zij het
toch niet bedoeld hebben, dat we hier lamgeslagen bij elkaar zitten, dat we
doen of hij er nooit geweest is,
dat er van al het goede, de kracht en het elan niets
overblijft, nu hij er niet meer is
Wat zou Hij doen als Hij kwam
hier bij ons, nu; en Johannes vertelt:
hij zou hier zijn opeens, Hij zou zeggen: vrede; zit
toch niet zo te dubben mens, maak je zelf toch niet zo’n verwijten
daar schieten wij en jij en Ik niets mee op
Ik kon zijn wie Ik was
omdat Mijn Vader in Mij geloofde; en Ik geloof in jullie
vergeef elkaar, vergeef jezelf en vergeef telkens als je wrok voelt of ergernis, of
onbegrip, vergeef duizend keer en voel hoe je groeit, opstaat,
opstandig kunt worden om wat scheef is.
En wie het niet gelooft
van die kracht door de dood heen, zeg het dan, maak van je hart geen moordkuil,
ga de wereld in en kijk naar de wonden die het leven slaat,
kijk niet weg van de pijn en het onrecht en het
ongeloof, laat je raken door de pijn, maar laat je ook raken door de overdaad
van de natuur, de weelderige lente
door wat liefde tussen mensen kán
juist door de dood en de crisis heen
leer als Tomas
na Jezus’ dood geraakt te worden door die kracht die levend maakt, die je
Zijn adem laat voelen, die je kan laten zeggen: mijn Heer, mijn God!
een kracht die vergeeft, die je uit je gesloten
wereld halt, een kracht die je doopt ten leven, oneindig, ongehoord,
vindingrijk, opstandig
daar waar je vergeving geeft en accepteert, stróómt vrede, Amen