Op tweede kerstdag vieren
wij met mijn familie, met wie er kan, familiedag,.
Mijn moeder van bijna 95 met haar zeven kinderen, en schoonkinderen,
kleinkinderen en achterkleinkinderen, met z’n 50tigen
zijn we nu met nog 2 kleintjes op komst. Mijn moeder zit te stralen temidden van de krioelende en kakelende menigte, ze kan de
vele verhalen door elkaar niet meer volgen, ze kan niet meer zorgen zoals
vroeger… Rijk zijn we aan verhalen van hoe het was en werd, verhalen van pijn
en knokken, een zwaard door onze ziel, om te onthullen wat er in vele harten
schuilgaat, zoals Lc
het zegt, en samen feestvieren en er zijn voor elkaar, Verhalen over opa’s en oma’s, ooms en tantes, vrienden, over hoe
er gesappeld moest worden in en vlak na de oorlog, over de saamhorigheid toen,
over eenvoud, tevredenheid, naarmate we ouder worden wordt die tijd mooier en
heiliger….en zo zal het gaan alle generaties door.
Negen jaar geleden
vierden we het feest van de H. Familie in de Bernardinuskapel
met Pater Max van der Schoot, het jaar voor het millennium. Pater Max hield bij
die gelegenheid zijn preek bij de kerststal en mijmerde over de gezinnen die hij
had meegemaakt op school, in zijn pastorale taak, zijn gezin thuis. Dat het
zijn laatste preek werd kon niemand toen bevroeden. Zijn heimwee en
dankbaarheid om het alledaagse dat hij van nabij maar niet zelf letterlijk had kunnen
doorgegeven, zijn me bijgebleven en maken hem voor mij een nog dierbaarder mens
dan hij al was.
Het is goed dat we
jaarlijks het feest van de H. Familie vieren, om even stil te staan bij waar we
vandaan komen, bij wat we hebben gemist en waarvan we hebben gedroomd,
bij wat we van ons gezin hebben gemaakt, en hebben
laten liggen, bij de kracht en de oprechte blijdschap op moeilijke en mooie
momenten, bij wat de mensen rondom om gezin voor ons betekenen en hoe zij
eigenlijk meer deel uitmaken van je gezin dan wat je je
zomaar bewust bent
Misschien moeten we
minder leren praten en denken in gezinsverband,
daarmee doen we zovaak mensen
tekort,
de gebroken gezinnen, de opa- en oma relaties die
daarmee samenhangen
de kinderloze echtparen
mensen die geen partner vonden,
die een andere keuze maakten die samenhangt met je
roeping
De tot nog toe
gemakkelijk uitgesproken exclusiviteit van het gezin sluit teveel mensen uit
en maakt veel mensen eenzamer
ook partners en kinderen die steeds vaker ervaren dat
een gezin met 1 vaste papa en mama niet meer zo vanzelfsprekend is
Wat telt is de band met elkaar, het elkaar
steunen door dik en dun
het besef dat je daar andere mensen bij nodig hebt,
zoals in het evangelie vandaag zo mooi de rol van Anna en
Simeon verhaald worden
en het ervaren dat er dan een God is die met je
meetrekt,
dat je net als Abraham uit je tent durft te komen om met
God naar de sterren kijken, je ze probeert te tellen,
vanuit die hoop op weg gaat ook buiten je familie
Of als in het beeld van
een zandstrand
te beseffen dat sterren en zandkorrels ontelbaar
zijn
en dat jij deel uitmaakt van een oneindig nageslacht
waarin jij een onmisbare schakel bent,
een bron van zegen
dat is heilig
laten we dat vandaag heel bijzonder, uit dankbaarheid
vooral, vieren
het zal ons dragen door alles heen wat er op onze weg
komt;
Hij gaat met ons mee, Amen.