Ik herinner mij hoe ik ooit
op een zondagmiddag thuiskwam om mijn moeder te bezoeken. Zij zat stil op haar
plekje bij de haard te bidden, met de bijbel of een of
ander boek op haar schoot. Ze was toen al niet zo jong meer, maar zondagmiddag
was altijd (dat wisten wij) voor haar het heilig uurtje dat ze ontfutselde aan
een drukke week. Op een gegeven moment keek ze mij aan en zei: ‘Geert, moet je
eens horen wat ik gelezen heb.’ En ze vertelde, met lichtjes in haar ogen, over
de apostel Johannes. Die was, zei ze, de meest geliefde leerling van Jezus; in
het evangelie en in zijn brieven had hij veel geschreven over liefde; ook toen
hij oud was, bleef hij erover preken. Op het laatst waren zijn preken nog maar heel
kort:“God is liefde; kinderkens bemint
elkander; amen.” Het werd de goegemeente
te gortig en ze spraken hem erover aan. “Altijd hetzelfde, heb je niks anders
te zeggen, je wordt oud?”, zeiden ze. Het was een
tijdje stil tussen hen; Johannes keek hen toen een beetje verdrietig aan en antwoordde:“kinderkens, er ís niks anders.” Mijn moeder was er duidelijk door
getroffen… en ik ook.
Waarom begin ik met dit te
vertellen? We zijn twee keer bij elkaar geweest met een groepje om deze pinksterviering
voor te bereiden, om samen te zoeken waar het over gaat. Jezus spreekt over de
Geest der waarheid. “Ik heb nog veel te zeggen, maar jullie kunnen het nu nog
niet verwerken. Wanneer de Geest der waarheid komt, zal hij jullie naar de
volle waarheid leiden.” Wat betekent dat: waarheid, volle
waarheid? We zochten samen, maar vonden het moeilijk om erachter te komen,om er woorden voor te vinden. Misschien, dachten we, zijn
er ook niet echt woorden voor. Er kwamen voorbeelden om dat te verduidelijken.
Een van ons zei: Als een klein kind ergens pijn heeft, is een kusje erop vaak
de oplossing. Een ander zei: Wanneer iemand zijn/ haar liefste verloren heeft, volstaan
woorden niet om te troosten. De waarheid, wat er aan de hand is, gaat veel
dieper, is onbereikbaar. Streel dan maar een hand, wees stil aanwezig; want woorden
schieten tekort. Ja, als het om wezenlijke, diepgaande dingen gaat, schiet taal
te kort, is er alleen nog maar een gebaar, of versimpelt het zich tot een enkel
woord: “ik hou van jou” of “kinderkens, bemint elkander”.
Zoiets moet er aan de hand
geweest zijn op die eerste pinksterdag in Jeruzalem. Terwijl de apostelen bij
elkaar zijn in de zaal,weggevlucht voor de Joden, nog
altijd angstig dat ook hun hetzelfde zal overkomen, krijgen ze ineens grip op
het geheim en de drijfveer van zijn leven. Ineens wordt het hun helder, waar zijn
woorden tijdens zijn leven nooit bij konden komen, en dringt het tot hen door wie
Hij was, waar Hij voor stond, wat Hem altijd bewoog. Daarom
zei Hij, nog tijdens zijn leven: ‘Jullie kunnen het nu niet verwerken; wanneer
de Geest der waarheid komt, zal Hij jullie leiden naar de volle waarheid.’ Dat
is het wonder van Pinksteren. Ineens begrijpen zij, waarom Hij alles wat in
deze wereld belangrijk gevonden wordt, op zijn kop zette. In de nieuwe wereld,waar Hij zich voor inzet, zijn het immers niet de rijken,
de groten, de machtigen, die de belangrijkste rol spelen. In de nieuwe wereld,
die Hem voor ogen staat, zijn het juist de kleinen, de mensen die niet
meetellen, die belangrijk zijn. Ineens vallen hun de schellen van de ogen en
doorzien zij, dat dáárom zijn boodschap zo revolutionair is, en zo bedreigend
voor hen die het doorgaans voor het zeggen hebben; …. en dat dáárom het kruis een overwinningsteken
is.
En zij raken opgewonden en enthousiast, in vuur en
vlam: wat voor Hem zo wezenlijk was, moet verder verteld worden, moet de wereld
over, ongeacht de consequenties voor henzelf. En de deuren gaan open, ze gaan
de straat op: een nieuwe beweging, de Kerk, is geboren.
Ik stel mijzelf de vraag: Is
dat pinksterwonder dan alleen maar iets van 2000 jaar geleden…in Jeruzalem? Waarom
zou het pinksterwonder zich niet kunnen herhalen in 2009, hier in ons midden? …
en daarbuiten? En dan mijmer ik, het gebeurt hier toch, als
we het maar willen zien. Er scholen hier in de parochie toch ook steeds groepjes
samen om iets van Hem naar buiten te brengen, om zijn droom van een mooie
wereld wat dichterbij te brengen; en ze
doen dat met veel plezier en enthousiasme. Het gebeurt toch, wanneer jonge mensen,
die zich voorbereiden op het vormsel, samen het initiatief nemen om een
speeldag te organiseren met kinderen uit het AZC. Het gebeurt toch, wanneer
jongeren aantreden om functies te vervullen in/buiten de liturgische vieringen,
als lector of als koster, of staan te trappelen om toe te treden tot
het koor. Het gebeurt toch, wanneer mensen van onze parochie het initiatief nemen om een halve dag samen
te werken rondom onze kerk met kwetsbare mensen van de Spoorsingel en daar samen
veel plezier aan beleven. Als we het maar willen zien….